زندگی....
زندگی پژمردن يک برگ نيست. بوسه ای در کوچه های مرگ نيست....
زندگی يعنی ترحم داشتن با شقايقها تفاهم داشتن....
هیچ گاه از این نمی ترسم که مرا بشناسی و دوست نداشته باشی همواره این که نشناخته دوستم بداری می ترساندَم ...
تو محبوبه ی شب بودی و من بلبل باغ همسایه ؛ شبی که برای اوّلین بار عطر تو خواب را از سرم می پراند ، صدای خود را در شب رها کردم ، سپیده که زد صدایی برایم نمانده بود ، همه ی گل ها مرا بیگانه می نگریستند ، آن ها نمی دانستند که بی تو نایی در حنجره ندارم ...
کاش ! ای کاش می توانستی؛ می توانستی تنها لحظه ای ، جای من باشی ...
تا دریای رسیدن
از شاخه های انتظار
ماهی بودم
یا پرنده شاید...
واز بهار تو
زندگی مقصدی است که مسیر مشخصی ندارد.گهگاهی هم که مسیر داردتابلو ندارد.پس باید فقط زندگی کرد تا به هدف رسید؟!!
براي آسمان كه دلش گرفته ، حتي آرزو نمي
خنده هاي مضحک، بي جايند
